Unha viaxe pola Estrada do adoquín con adoquín incluído

Ricardo Terceiro dicía que non ía ser unha presentación dun libro e, despois da súa celebración, pódese afirmar que foi algo máis que unha presentación, foi a reunión de toda unha xeración que lembrou, con Terceiro como voz cantante, aquelas anécdotas da que xa se coñece como ‘a Estrada do adoquín’.

E todo comezou hai dous anos en Facebook e grazas a que se peonalizou o centro da Estrada e, por unhas semanas, o vello adoquín puido ver a luz do día.

Ricardo contaba como era A Estrada na súa xuventude e acompañaba os seus relatos con algunhas das “máis de 100.000 imaxes” coas que conta Marisé García na súa colección. Unha colección que comezou grazas a que Olimpio Arcas lle pedira varias fotos “hai 30 ou 35 anos”.

Así foi como aproveitaron a ocasión para “prepresentar” un libro que se publicará dentro dentro dun ou dous anos: A Estrada en camiño.

Manuel Pereira, compañeiro de Ricardo no Colexio Inmaculada Concepción, rendíase ás Historias de adoquín, un “libro xornalístico” de “prosa fluída e intensa” e “moi ben levado”. Aproveitaba a súa intervención para homenaxear ao recentemente falecido Julio Vázquez.

Esta presentación contaba cun engadido especial: Ramiro Cimadevila preparara varias acuarelas referentes a esa época mencionada no libro de Ricardo Terceiro. E lembrou que se achegaba á Estrada coa moto para “dar dúas voltas na Farola e marchar”.

Historias de adoquín agotaba as súas existencias aos vinte días de poñerse á venda, e iso que non se fixeron actos, como lembraba Gonzalo Louzao, representante desas persoas que non tiveron a oportunidade de pasear polo adoquín. Un Louzao que era concelleiro de Urbanismo cando este volveu a ver a luz.

O adoquín das historias

Terceiro foi agasallado cun adoquín, algo que poñía punto final ao 66º capítulo das súas Historias de adoquín, o primeiro que se fixo en directo e no que Ricardo Terceiro non foi o único autor, pois fórono todos os alí presentes grazas a que aportaron as súas propias vivencias, aínda que só llas comentaran a quen estaba sentado ao seu carón.