Juan Carlos González · PSOE
Ela levántase cedo, como sempre. Prepara o seu café, abre a fiestra e mira o camiño. Non espera a ninguén en concreto. Espera, simplemente, porque xa aprendeu que esperar é o que lle toca. Ten setenta e oito anos, vive nunha parroquia calquera de A Estrada e, desde que o home morreu, o coche quedou aparcado no alpendre sen que ninguén o mova.
Alguén lle contou que os mércores poñen cine para os maiores na vila. Leva meses pensando en ir. Pero entre a súa casa e aquela butaca hai uns poucos quilómetros que, sen coche e sen transporte, son o mesmo que mil.
Non é un caso raro. É, de feito, o caso de moitas persoas que coñecemos e que queremos. O avó que deixou de ir ao médico porque non quería molestar. A veciña que non baixa á Feira desde o verán. Todos eles foron quedando atrás pouco a pouco, sen que ninguén tomase esa decisión en voz alta. Simplemente pasou.
E o máis duro non é a distancia. O máis duro é o sentimento de soidade que crece por dentro cando un día tras outro o mundo parece pasar de longo, que sabes que hai cousas que facer, pero sentes que iso xa non é para ti. Ese silencio, esa renuncia silenciosa, é o illamento de verdade. E é moito máis perigoso que calquera enfermidade.
As persoas maiores que hoxe viven no noso rural non chegaron alí por casualidade nin por falta de ambición. Chegaron porque sempre estiveron alí. Porque alí traballaron a terra, criaron os seus fillos, enterraron aos seus e seguiron porque aquel lugar é a súa vida. E agora, cando máis precisan que o mundo veña ata elas, descubren que o mundo instalou a súa oficina a varios quilómetros e non ten liña directa.
Falamos moito de coidar aos maiores. Enchemos discursos e tarxetas de felicitación con esa palabra, coidar, coma se fose suficiente con pronunciala. Pero coidar de verdade ten un significado moi concreto: significa que alguén pode ir ao médico cando o necesita, non cando alguén ten tempo de levalo. Significa que pode comer na vila sen depender da boa vontade de ninguén. Significa que pode sentarse nunha butaca de cine pola tarde e rir, e chorar, e lembrar, e sentirse parte deste mundo.
Iso non é un luxo. É o mínimo. E é perfectamente posible.
Outros concellos con xeografías semellantes á nosa xa demostraron que se pode organizar un transporte flexible, que se move cando a xente o necesita. Sen aplicacións complicadas, sen burocracia, cunha simple chamada de teléfono. Un sistema que non desbota aos taxistas e transportistas locais, senón que os integra. Que non gasta máis do necesario porque non manda autobuses baleiros por estradas onde non hai ninguén.
Non necesitamos inventar nada. Necesitamos decidir que as persoas maiores do rural importan tanto como calquera outra. Que o lugar onde viviron toda a vida non debería ser o motivo polo que quedan fóra. Que a butaca do cine dos mércores ten que estar dispoñible para ela, para a señora que cada mañá abre a fiestra e mira o camiño.
Porque vivir no paraíso non debería significar vivir illado. E porque coidar de quen nos coidou é, simplemente, a nosa responsabilidade.
Deixa unha resposta