Manuel Magariños · PP
Hai quen mira A Estrada e ve problemas. Non digo que non os haxa. Temos problemas, cousas que debemos mellorar, servizos que temos que reforzar, contratos que deben avanzar e infraestruturas que levamos demasiado tempo esperando.
Pero eu, cando miro A Estrada, tamén vexo outra cousa: vexo unha Estrada que está cambiando.
Ás veces, entre o ruído da política diaria, as críticas, os titulares e as discusións, corremos o risco de non percibir todo o que está acontecendo diante dos nosos ollos. Porque construír unha Estrada mellor non consiste simplemente en facer obras. Consiste en ter unha idea de concello, en saber onde queremos chegar e en tomar decisións hoxe pensando en mañán.
Non queremos simplemente administrar a Estrada que temos. Queremos construír a Estrada que queremos deixar.
Porque A Estrada non é só o lugar no que vivimos. É tamén o lugar no que medramos, onde están as nosas lembranzas, as nosas familias, os nosos amigos, as festas, as parroquias e esas rúas polas que aprendemos a movernos antes mesmo de saber que algunha vez as chamaríamos «a nosa vila». É a terra que recoñecemos cando volvemos a casa. E precisamente por iso queremos que sexa mellor.
Hai uns días coñeciamos un dato que me parece especialmente significativo. A Estrada encabeza a súa contorna en base media de cotización, con 2.051 euros mensuais e 6.233 cotizantes. Non é un dato do Concello nin do Partido Popular. É un dato económico. Pero detrás deses números hai algo moito máis importante: persoas que traballan, empresas que xeran actividade e familias que viven do seu esforzo.
Tamén sabemos que a renda dispoñible media dos estradenses está entre as máis elevadas da nosa contorna. Non digo isto para presumir. Digo isto porque, cando falamos de futuro, temos que saber desde onde partimos. E A Estrada parte dunha base que nos permite ser ambiciosos.
Unha economía local forte necesita espazos nos que vivir, traballar, emprender e investir. Por iso estamos transformando a vila.
Quen lembra a praza de Galicia de hai uns anos e a mira hoxe sabe que algo cambiou. O mesmo sucede coa Porta do Sol, coa Praza da Feira ou coa rúa central. Gañamos espazo para as persoas.
Hoxe hai xente paseando onde antes pasaban coches. Hai familias, terrazas, persoas maiores sentadas, nenos e actividade. Pode parecer algo sinxelo, pero non o é. Unha vila tamén se constrúe facendo que a xente queira estar nela.
Tamén penso na Baiuca. Onde antes había un antigo campo de fútbol hoxe hai un centro de saúde, unha escola infantil e os novos xulgados. E ao redor deses equipamentos apareceu actividade. Abriron negocios, chegou xente e a zona cobrou vida.
Isto demostra que o investimento público non remata cando se inaugura unha obra. Ás veces é precisamente aí cando comeza o seu efecto. Unha boa decisión pública pode facer que alguén despois decida investir o seu propio diñeiro. E iso é exactamente o que queremos: unha Estrada na que outros tamén vexan oportunidades.
E estanse vendo. Persoas de fóra que deciden investir, empresas que apostan pola Estrada e proxectos que buscan aquí o seu lugar. Porque quen inviste os seus cartos nun lugar non mira só como é hoxe. Mira como pode ser mañá.
Tamén hai grandes decisións que están cambiando as posibilidades do territorio. A AG-59 xa non é unha promesa: é unha realidade que está cada vez máis preto de entrar no territorio estradense. Temos a ampliación do parque empresarial de Toedo, novas vivendas públicas, novos equipamentos, investimentos deportivos, melloras sanitarias e proxectos financiados con fondos europeos.
E temos un EDIL que destina 6,5 millóns de euros ao rural, con actuacións nas 51 parroquias e en máis da metade dos núcleos de poboación.
Porque a Estrada non acaba na vila.
A Estrada son as súas 51 parroquias.
E o rural necesita moito máis que estradas. Necesita servizos, auga, equipamentos, conectividade e oportunidades. Por iso estamos ampliando a rede pública de abastecemento procedente do Umia, que xa comeza a chegar a Tabeirós e Nigoi, despois dun investimento superior aos 800.000 euros na rede troncal.
E aquí hai algo que estes días me fixo reflexionar.
Mentres vemos como distintos concellos de Galicia e da nosa contorna están tendo problemas co abastecemento de auga e, nalgúns casos, aplicando restricións no servizo municipal, na Estrada o abastecemento municipal está garantido sen restricións para os usuarios deste servizo.
E, ao mesmo tempo, estamos conseguindo reducir de maneira considerable o consumo respecto de anos anteriores.
Isto tamén é construír futuro. Non hai unha fotografía espectacular nin unha cinta que cortar. Hai planificación, previsión e xestión: coñecer os recursos que temos, anticiparse ás necesidades, investir cando é necesario e xestionar ben aquilo que é de todos.
Porque un goberno non se mide só polo que constrúe.
Tamén polos problemas que consegue evitar.
O mesmo sucede coas estradas. Estamos mobilizando máis de cinco millóns de euros en asfaltados entre 2025 e 2026, con actuacións nas 51 parroquias. A nova fase supera os tres millóns e contempla 116 actuacións.
E xunto ás estradas están os centros sociais, as asociacións veciñais, os equipamentos deportivos ou o centro de saúde de Oca. Son actuacións diferentes, pero responden á mesma idea: queremos un territorio no que mereza a pena vivir.
Ese é, para min, o verdadeiro reto demográfico.
Non se resolve simplemente dicindo que necesitamos máis habitantes. Resólvese cando unha persoa nova ten motivos para quedar, cando unha familia pode decidir vir, cando alguén que marchou pode pensar en volver, cando unha empresa atopa aquí as condicións para instalarse e cando unha persoa maior pode seguir vivindo na súa parroquia con servizos dignos.
E cando alguén decide investir aquí porque ve algo que ás veces esquecemos ver nós mesmos: que A Estrada ten futuro.
Iso non significa que estea todo feito. Nin moito menos.
Temos que mellorar a limpeza. Temos que seguir traballando para reducir as listas de espera do SAF. Temos contratos que deben avanzar e servizos que poden funcionar mellor.
E temos a N-640.
A variante é necesaria. E nisto deberiamos ser capaces de poñernos todos de acordo. Non debería haber cores políticas cando falamos da seguridade dos nosos veciños, da mobilidade ou do futuro da nosa vila. Necesitamos seguir reclamándoa e necesitamos que todas as administracións estean á altura.
Recoñecer o que queda por facer non nos fai máis débiles. Fainos responsables.
Porque nós non pensamos que A Estrada sexa perfecta. Pensamos que merece máis: máis oportunidades, máis servizos, máis actividade, máis vivenda, mellores comunicacións, un rural vivo e unha vila na que apeteza vivir.
E, sobre todo, pensamos que A Estrada merece que creamos nela.
Porque ás veces o máis perigoso para un pobo non é ter problemas. É deixar de crer que pode superalos.
Eu non quero unha Estrada resignada. Quero unha Estrada ambiciosa. Unha Estrada que mire cara adiante, que non se conforme, que saiba de onde vén pero que non teña medo de pensar onde quere chegar.
E por iso, cando miro ao meu redor, non vexo un concello perfecto. Vexo prazas cheas de xente, negocios novos, empresas que apostan aquí, investimentos, obras, parroquias que reciben servizos, unha autovía que se achega e unha economía que lidera a nosa contorna en determinados indicadores.
E vexo, sobre todo, persoas que seguen crendo neste lugar.
Iso tamén é futuro.
Quizais por iso debemos deixar de preguntarnos unicamente que falta e empezar a preguntarnos tamén que queremos ser.
Porque o futuro dunha vila non o decide unha obra. Non o decide un goberno. Non o decide unha oposición.
Constrúese entre todos.
Pero alguén ten que ter a visión. Alguén ten que tomar decisións. Alguén ten que apostar. Alguén ten que dicir: imos facelo.
E nós queremos ser ese goberno.
Non para administrar simplemente o que temos, senón para deixar algo mellor do que atopamos.
Porque gobernar o lugar no que vives non é simplemente ocupar un despacho. É sentir como propios os problemas dos teus veciños, alegrarte cando algo funciona, preocuparte cando algo falla, equivocarte, rectificar e volver intentalo.
E é, sobre todo, querer o teu pobo.
Eu quero A Estrada. Quero as súas rúas e as súas parroquias, as súas festas, os seus negocios, os seus montes e as súas prazas. Quero que os que nacemos aquí poidamos seguir dicindo con orgullo que somos estradenses. E quero que os que veñan de fóra tamén poidan chegar a sentir algún día que esta é a súa casa.
Porque iso é facer pobo.
A Estrada do futuro non está escrita. Estamos escribíndoa.
E queremos escribila con orgullo, con ilusión e, sobre todo, con amor pola nosa terra.
Deixa unha resposta